Zmarł mjr Bernard Wasilewski

Wieczorem 13 stycznia 2014 roku odszedł na wieczną warte mjr Bernard Wasilewski, ostatni z żyjących żołnierzy 10 Pułku Ułanów Litewskich .

Bernard Wasilewski urodził się 10 sierpnia 1916 r. w Górze (gmina Krypno), syn Julii (z domu Snarskiej) i Aleksandra Wasilewskiego. Rodzice byli rolnikami. Ukończył Szkołę Powszechną w Górze. W 1932 r. wstąpił do szwadronu Konnego Przysposobienia Wojskowe „Krakusów”. Od 1937 r. odbywał służbę zasadniczą w 10 Pułku Ułanów Litewskich w Białymstoku i został skierowany do szkoły podoficerskiej. Po szkole został przydzielony do 2 Szwadronu jako instruktor w stopniu kaprala. Przeszedł razem z pułkiem szlak bojowy Kampanii Wrześniowej 1939 r. W czasie działań wojennych dał sie poznać, jako niezwykle sprawny podoficer. Niemal cały czas pełnił funkcję łącznika miedzy dowództwem i pododdziałami. Brał udział w bitwie pod Kockiem 2- 6 października 1939 r. Następnie dostał się do niewoli niemieckiej. Początkowo trafił do obozu jenieckiego Stalag VII A dla szeregowców i podoficerów w Moosburgu w południowej Bawarii. Następnie został przeniesiony do pracy do Berchtesgaden w Alpach, a jeszcze później trafił do Piding niedaleko miejscowości Raichenhalle (Bawaria). W lipcu 1942 r. złapany wraz z pięcioma współwięźniami po nieudanej próbie ucieczki z obozu. Trafił do obozu karnego XVIIIC. Po paru tygodniach został z powrotem przetransportowany do Piding. Tam przebywał do wyzwolenia obozu w maju 1945 r. Po powrocie do Polski osiedlił się na Kujawach w Halinowie. W 1949 r. przyjechał do Białegostoku, tu zatrudnił się jako murarz, później woźnica. Do emerytury w 1991 r. pracował w Spółdzielni Usług Przewozowych „Przewóz”. Przez dziesięć lat śpiewał w chórze Cantylena. Należał do Związku Inwalidów Wojennych oraz do Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Uhonorowany nagrodą „Świadek Historii” przyznawaną przez Instytut Pamięci Narodowej oddział w Białymstoku. Niemal do końca swoich dni prowadził poczty sztandarowe podczas uroczystości patriotycznych i kościelnych.

W smutku pogrążeni członkowie Stowarzyszenia Ułanów Grochowskich

 

Źródło bibliograficzne: Centrum im. Ludwika Zemenhofa