Wspomnienia płk. Aleksandra Chajęckiego oraz rtm. Włodzimierza Suchodolskiego

Publikujemy następne wspomnienia tym razem zarejestrowane w październiku w roku 2008-mym. Wspomnienia płk. Aleksandra Chajęckiego oraz rtm. Włodzimierza Suchodolskiego w domu płk. A. Chajęckiego w Starej Miłosnej.

Aleksander Wiktor Chajęcki

Brak zdjęcia
Imię i nazwisko: Aleksander Wiktor Chajęcki
Stopień: Pułkownik
Data urodzin i śmierci: 04.01.1916 – 09.10.2009
Miejsce pochówku: Celestynów
Odznaczenia: – Order Virtuti Militari kl. V
– Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Urodzony 4 I 1916 r. Po ukończeniu szkoły średniej w 1935 -1936 odbywa służbę wojskową w Szkole Podchorążych w Ostrowi Maz. – Komorowie, gdzie przeszedł przeszkolenie unitarne. Następnie w latach 1936-1938 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 1 X 1938 z przydziałem na stanowisko d-cy plutonu 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939. Podczas walk z wrogiem dowodził 1 plutonem w 1 szwadronie 2 p. uł. Po wojnie w kraju. Mieszka w Starej Miłosnej. Obecnie płk w st. sp. Odznaczony VM kl. 5 za kampanie wrześniową 1939. Działa w Stowarzyszeniu Ułanów Grochowskich im. gen. Józefa Dwernickiego w Podkowie Leśnej, oraz Federacji na rzecz Tradycji Jazdy Polskiej. Uczestniczy w zjazdach absolwentów Szkoły Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu.

W Oficerskiej Szkole Kawalerii w Grudziądzu rozpoczął swą przygodę ze sportem jeździeckim. Jego specjalnością były wyścigi z przeszkodami, crossy i steeple. W Ogólnopolskich Zawodach Wojska Polskiego w Wilnie, w 1939 roku, zajął II miejsce. Po wojnie w 1947 roku wrócił do sportu jako zawodnik i trener Ludowych Zespołów Sportowych, w konkursach skoków i zawodach Wszechstronnego Konkursu Konia Wierzchowego (WKKW). Aż do 1952 roku gdy zawał serca wyznaczył mu tylko rolę szkoleniowca. Z pasją zabrał się do szkolenia młodzieży i zawodników kadry jeździeckiej w Starej Miłosnej pod Warszawą, gdzie Legia Warszawa miała swój ośrodek szkolenia WKKW. Pan rotmistrz – jak go tytułują w pięcioboju nowoczesnym, a faktycznie jest pułkownikiem (od 2007 r.) – Aleksander Chajęcki (rocznik 1916) w 1981 roku, po przejściu na emeryturę, rozpoczął współpracę z Polskim Związkiem Pięcioboju Nowoczesnego i sekcją Legii. Jak wiadomo ta konkurencja w naszym sporcie wymaga szczególnej troski szkoleniowej, bo na zawodach wsiada się na konia nieznanego. Pan rotmistrz uczył więc i jeźdźców, i konie, na których trenowali i startowali. W pięcioboju, w którym procował do 2001 roku osiągnął satysfakcję. Wszak doradzał, jak siedzieć w siodle i jak brać przeszkody Januszowi Peciakowi, Dorocie Idzi, Iwonie Kowalewskiej, Janowi Olesińskiemu, Zbigniewowi Szubie, Wiesławowi Chmielewskiemu, Paulinie Boenisz, Edycie Małoszyc, Arkadiuszowi Skrzypaszkowi, Maciejowi Czyżewiczowi, Annie Bajan innym mistrzom i medalistom największych imprez pięciobojowych. Jako podchorąży w szkole oficerskiej był szkolony przez Franciszka Koprowskiego, olimpijczyka z 1928 roku, jednego z pionierów pięcioboju nowoczesnego w Polsce. W 1938 r. ukończył Oficerską Szkołę Kawalerii w Grudziądzu i kurs trenerski. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 r. i dostał się do niewoli (1939-1944). Po wyzwoleniu zgłosił się do I Dywizji Pancernej generała Maczka i służył w wojsku do demobilizacji w 1947r. Po wojnie pracy w sporcie towarzyszyło uzupełnianie wiedzy. W 1963 r. ukończył Studium Nauczycielskie WF w Sopocie, a w dwa lata później Technikum Rolnicze. Jako trener I klasy wykładał na kursach instruktorsko-trenerskich jeździectwa, został sędzią klasy państwowej, hodowcą koni i budowniczym parcoursów. Pan Rotmistrz zasłużył się w jeździectwie i w pięcioboju nowoczesnym. Zmarł 9 X 2009 r.

Włodzimierz Suchodolski

Brak zdjęcia
Imię i nazwisko: Włodzimierz Suchodolski
Stopień: Rotmistrz
Data urodzin i śmierci: 30.08.1912 – 12.11.2012
Miejsce pochówku: Cmentarz wojskowy na Powązkach
[Warszawa, Kwatera D22 Rząd 1 grób 7]
Odznaczenia: – Order Virtuti Militari kl. V
– Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
Ur. 30 VIII 1912 w Odessie, syn Wacława (gen. bryg. WP) i Niny z Szafrańskich. Uczęszczał do gimnazjum w Sosnowcu, gdzie w 1933 otrzymał świadectwo dojrzałości. W okresie od IX 1933 do VI 1934 odbywa służbę wojskową w 7 baterii szkolnej Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Praktyki odbywał w 2 3 pal. Od X 1934 do VII 1936 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. Promowany na stopień ppor. sł. st. kaw. 15 X 1936 z przydziałem do 2 p. uł. w Suwałkach na stanowisko dowódcy plutonu. W kampanii wrześniowej 1939 dowodził 2 plutonem w szwadronie CKM 2 p. uł. Walczył z wrogiem na szlaku bojowym pułku. Ciężko ranny 4 X 1939 pod Wolą Gułowską. Po kapitulacji SGO „Polesie” przebywał w szpitalu jenieckim w Radomiu, potem do II 1940 w szpitalu w Sosnowcu. Podczas okupacji niemieckiej ukrywał się i działał w konspiracji AK w Okręgu Śląskim. W II 1945 aresztowany przez UB i uwięziony w Będzinie. W IV 1945 zwolniony. Wyjechał z rodziną do Warszawy, gdzie zamieszkał na stałe. Do czasu przejścia na emeryturę w 1979 pracował jako księgowy w różnych instytucjach. Zmarł w Warszawie 12.11.2012 r.