Witold Olędzki

Witold Olędzki  
Imię i nazwisko: Witold Olędzki
Stopień: Rotmistrz
Data urodzin i śmierci: 13.11.1899 – 25.10.1992
Miejsce pochówku: Cmentarz w Bielinie
Odznaczenia:  
 
Urodził się 13 listopada 1899 r. w miejscowości Górskie w gminie Topczewo w powiecie Bielsk Podlaski. Uczęszczał do szkół w Drohiczynie, Bielsku Podlaskim, aby ostatecznie ukończyć gimnazjum w 1920 r. w Sokołowie. Jeszcze przed ukończeniem szkoły „posmakował” wojska i wojaczki. W 1919 r. na parę miesięcy przerwał naukę, aby ochotniczo zaciągnąć się do wojska i wziąć udział w wojnie z bolszewikami. W latach 1921-23 ukończył Szkołę Podchorążych w Warszawie, a następnie słynną Szkołę Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W stopniu podporucznika trafił do 2 Pułku Ułanów Grochowskich im. Józefa Dwernickiego w Suwałkach. Okres podchorążówki w Grudziądzu, a następnie 16-letnia służba w pułku kawalerii zdecydowały chyba o dalszym życiu Majora. Ukształtowały nie tylko cechy charakteru takie, jak wyjątkowa skromność, pracowitość, obowiązkowość, ale spowodował całkowite i bez reszty poświęcenie się koniom i sportowi jeździeckiemu. Lata 1924-1939 to okres kariery sportowej. Najważniejsze sukcesy: zwycięstwo w 1927 r. na klaczy Nicea w międzynarodowych zawodach w Łazienkach Królewskich w Warszawie, wygrany w 1931 r. championat konia (późniejsza nazwa – WKKW), a w 1933 r. Mistrzostwo Polski w tej konkurencji. W latach 1931-32 Wiktor Olędzki kończy kurs instruktorów jazdy w Grudziądzu i od tego czasu aż do 1939 roku jest instruktorem jazdy konnej w swoim pułku.

Wraz ze swoim pułkiem w kampanii 1939 roku walczy w Grupie Operacyjnej gen. Kleeberga. W miejscowości Las Adamów zostaje ranny, a po bitwie pod Kockiem i kapitulacji Grupy w październiku dostaje się do niewoli niemieckiej, którą spędził w Murnau Ober Garbern – Oflag VII. Za udział w Kampanii Wrześniowej odznaczony Krzyżem Walecznych oraz srebrnym Krzyżem Virtuti Militari. Wyzwolony z niewoli niemieckiej 29 kwietnia 1945 r. wstępuje do II Korpusu Polskiego we Włoszech. Po demobilizacji w 1947 roku wraca przez Anglię do kraju. Po powrocie przez kilka lat pracował w różnych instytucjach, w Świdnicy na Śląsku w charakterze księgowego. Od 1955 r. powraca do „swoich” umiłowanych koni. Tworzy podwaliny kilku sekcji jeździeckich w woj. Olsztyńskim, trenuje i szkoli pracowników Państwowych Stadnin Koni. W latach 1958-61 jest trenerem w Ośrodku Jeździeckim poznańskiej Woli. Od 1961 do 1989 r. (od 1973 r., jako konsultant) jest trenerem i nauczycielem najlepszych zawodników naszej sekcji. Cierpliwa, systematyczna praca, przemyślany dobór koni, dopasowanie ich do ludzi, przywiązywanie uwagi do wszechstronności wyszkolenia, a wreszcie wykorzystywanie doświadczeń „grudziądzkiej szkoły jazdy” to główne zasady pracy mjr Olędzkiego. Wielu wspaniałych jeźdźców, którzy pracowali z Majorem; i tych, których zwycięstwa szły na konto Legii i tych, którzy przez naszą sekcję w tym czasie tylko się przewinęli wiedzą, jak dużo zawdzięczają Trenerowi Olędzkiemu. I nie tylko zawodnicy. Władze jeździeckie doceniając doświadczenie mjr Olędzkiego powierzyły Mu kierowanie ekipą skoczków na Olimpiadzie w Meksyku (1968 r.).

Efekty sportowe pracy mjr Wiktora Olędzkiego:- 3 medale olimpijskie (Moskwa 1980 r.)
– złoty indywidualnie Jan Kowalczyk,
– srebrne zespołowo (Jan Kowalczyk i Marian Kozicki)
– V m. w ME 1965 r. Zbigniew Ciesielski (WKKW)
– IV m. w ME 1967 r. Jan Kowalczyk (skoki)
– 34 medale Mistrzostw Polski, w tym 21 złotych (17 w skokach, 3 WKKW i 1 w ujeżdżaniu)
– 107 zwycięstw w konkursach oficjalnych CSIOPóźniej były tylko medale następców wychowanków mjr. Olędzkiego: Zbigniewa Kościeńskiego i Eugeniusza Koczorskiego.

Trener Olędzki do końca swych dni żywo interesował się działalnością sekcji jeździeckiej CWKS „Legia”, jej sukcesami jeździeckimi, a przede wszystkim końmi. Często – jak tylko pozwalało mu zdrowie – przychodził do stajni, oglądał nowe konie, „równał” im ogony.

Zmarł 25 października 1992 r. w Bielinie, gdzie jest pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Bibliografia: Głuszek, Leksykon 1999, s. 237; Pawlak, Olimpijczycy, s. 129 (tu błędnie miejsce urodzenia Dobromyśl i dwunastokrotny mistrz Polski 1965-1979); Habinowska, Ludzie i konie, s. 327-328; Jeźdźcy olimpijscy, s. 58-81; Duński, Od Paryża, s. 394-395; Pieczyński, I Bóg stworzył konia, s. 106-109; Lis, Rekordy w plecaku, s. 201-212; Kronika Sportu, s. 900, 901; MES, t. 1, s. 304, t. 2, s.48; Iskier przewodnik, s. 142; Najlepsi z najlepszych, s. 68-71; Porada, Igrzyska, s. 871, 883, 973.
Media: